این مطلب بعدا نوشته خواهد شد..

و این سکوت به اعتراض و شاید احترام سکوتی ست که

در مقابل تخریب تکیه ی امجد اسلطان ( کتابخانه ی شهید باهنر سابق )

به لاهیجان تحمیل شد.

گیلان و لاهیجان نگرترین مطالب مهم این شماره:

/‌«چه کسی باید به داد لاهیجان برسد » . مهدی شمس ( عضو شورای شهر لاهیجان )

/پرونده ی ماه ، با عنوان « چرا تخریب » که به بررسی روند و دلایل تخریبِ

 بنای فعلی تکیه ی امجد السلطان

( به ترتیب زمان ؛ کتابخانه ی عمومی شهید باهنر ، انجمن خوشنویسان لاهیجان )

با چند نوشتار و گفت و گو پرداخته است.

/ بخش شعر گیل و دیلم ، که نوشتاری از فریدون نور محمدی

در باب گیلکی خوانی و گیلکی نویسی در آن منتشر شده است.

/« نقش استاد عاشورپور در تکامل موسیقی گیلان » نوشته ی صفرعلی رمضانی

که در سایت ورگ ، این بحث با پاسخ مدیر سایت ادامه یافته است.

/ مطلب وعده داده شده ی « مسأله ی زندگی » نوشته ی آرمین احسانی

که از ابتدا در باره ی لاهیجان مطرح شده است.

باب بحث این مقاله در وبلاگ تکرار باز است و از نظرات مفید دوستان استقبال می شود.

// و بخش های دیگر که جهانی می اندیشند: سینما . ادبیات و ..

هنوز خبری از ماهنامه ی بام سبز نیست

و شهر هم در باران است

..

در این شماره ی بام سبز مطلبی درباره ی ارتباط فرد و محیط زندگی اش

چاپ خواهد شد که بحث اولیّه ی آن درباره ی لاهیجان خواهد بود

بد نیست بخوانید و بیاندیشید

مجموعه ی شعری از مرحوم بیژن نجدی ، که شامل شعرهای چاپ نشده ای از اوست،

 پس از ماه ها انتظار ..

با نام « پسرعموی سپیدار» در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران عرضه خواهد شد.

/

نمایشگاه طراحی سیاه قلم 

خانم مریم فرحناک ( به گمانم نامش همین بود ) از یکم تا ۱۰ اردی بهشت

در اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی لاهیجان برپاست.

/

خوشبختانه تاکنون هیچ چادری از مسافران در ضلع جنوبی استخر

یعنی بلوار شهید مطهری برپا نشده.!

/

شماره جدید نشریه ی بام سبز در آخرین روزهای سال گذشته منتشر شد.

پیش شماره ی ۱ . سال اول فروردین ۱۳۸۷

۴۸ صفحه.

و این بار در شمایل یک مجله ..!

دو نفر نشسته اند و به گیلکی می گویند:

هر آدم متفکر و آگاهی می داند که

نباید به .. .. .. .. رأی بدهد.

./..: امّا تو بگو چند نفر در این شهر و جامعه ، آگاه هستند؟!

امه لاجؤن یته مئن پوشتأ مؤنس

چأیی باغؤن

سبزِ دریایِ موسؤن

اونه دورأ گوده بون

..

م. راما ی شعره باز نیویسی بودم!

گلوی درختانش را با طناب بسته اند که

پرده نوشته ها بتوانند به راحتی جلوی چشم آفتاب را بگیرند

سی سال گذشته است

و اینجا دقیقا یکی از جاهایی ست  که

خون بسیاری از جوانانش برای انقلاب ریخته شده ..

امّا

..

دارد درد می کشد شهرم

که سینما ندارد

که.. حرف نمی زند!

  بدانید و آگاه باشید که شماره ی ۶ ماهنامه ی بام سبز

  ( باز هم با داعیه ی فراگیری در گیلان )

  پس از حدود ۲ ماه از پرده برون آمد!

  مراکز فروش در سایر شهرستان ها:

لنگرود: پاساژ صنایع. مرکز موسیقی درویش خان

رشت: کتابفروشی نصرت و کتابفروشی امپراطور ( فرازمند )

آستارا: کیوسک مطبوعاتی نوری سادات ، کتابفروشی رومینا ،

لوازم التحریر دانش ، و نمایندگی روزنامه ی اطلاعات

 بعدن ریز مطالب را خواهم آورد!

دل کنده ام از این دوره ی مجلس هم!

با توجّه به رد صلاحیت تنها نامزد قابل اعتنا ،

هیچ خبر خاصی از انتخابات مجلس ندارم

و نمی خواهم داشته باشم!

و تنها به ذکر نتایج در پایان کار بسنده خواهم کرد!

شب به خیر!

در اکنون ، که دوره ی قفل بستن و سیخ و آینه و چیز های دیگر به پایان رسیده

و غمه زنی نیز عملا به پایان نزدیک می شود.

با بالا رفتن توجه به کرامت انسانی و واقع نگری بیشتر، نسبت به

 مفهوم حماسه ی عاشورا و عزاداری اش، باید از انواع عزاداری‌ای حمایت کرد

که کمترین آسیب جسمی را به انسان وارد کرده و به جای آن ، باعث تأثّر روحی او شود.

کرب زنی یکی از همین نوع عزاداری هاست!

نوعی که باور من و نگاه منطقی هر بیننده ای ، با وجود قدمت ،

متجدّدترین است و در آینده نیز می تواند باشد.

در این عزاداری که در ایران کم نظیر است ، افراد ، دو قطعه چوب در دست دارند،

با وزن مرثیه ی خاصی که مرثیه خوان آن را می خوانَد آنها را به هم می کوبند و

قسمتی از مرثیه را به عنوان جواب خواننده ی مرثیه ، تکرار می کنند.

مرحوم محمّدابراهیم غبرائی ( متخلّص به  فانی ) در سفری که 

 در اواخر قرن ۱۲ شمسی به کربلا داشت، این نوع ویژه ی عزاداری را دریافت

و پس از جست‌و‌جو درباره ی تاریخچه و فلسفه ی وجودی آن،

در بازگشت به شهر خود ( لاهیجان ) ، با توجّه به طبع شعری که داشت

ریتم های جدیدی برای آن ابداع کردو مرثیه هایی به زبان فارسی برای آن سرود

 و آن را در شب دسته ی محلّه ی شعربافان به اجرا در آورد.

همانطور که گفته شد این عزاداری هیچ آسیب جسمی به انسان وارد نمی کند

زیرا در یک نوع آن ، عزاداران خم و راست می شوند و کرب ها را به هم می کوبند

و در نوع دیگر هم ایستاده این کار را انجام می دهند .

امّا مراثی آنقدر حماسی ، غم انگیز و تأثیر گذار هستند که

اگر شخصی برای نفس عمل عزاداری در این مراسم شرکت کرده باشد

به راحتی ، لطافتی در دلش احساس کند.

بعضی از عزیزان نزدیک و البته نادان حکومت در سال های گذشته، بسیار تلاش کردند که با تسمیه ی این کار

به نام رقص، آن را تعطیل کنند ، امّا گویا چشمان دوستان، دسته های سینه زنی را در نقاط دیگر کشور نمی بینند

که تقریبا به همین حالت خم و راست می شوند و بر سینه می زنند!

با توضیحاتی که داده شد ، گسترش این نوع ویژه از عزاداری میان مردم

اجتناب ناپذیر خواهد بود،

 دیگر اینکه با توجه به گسترشِ اکثراً بدون تعهّد شهری بودن و اهل یک محلّه ی شهر بودن

ورود عزیزانِ مناطق دیگر شهر

( دیگر یعنی مناطقی به جز شعربافان که به عنوان بانی این عزاداری شناخته شده )

نیز همینگونه است.

بنابراین راهی که پیش روی ماست آزادی ورود دیگران به این عزاداری ،

امّا به شرط کیفیت بالاست!

زیرا با وجود اینکه کرب زنی یک عزاداری ست، امّا با درک موسیقایی افراد سر و کار دارد

و مطمئنا اگر کسی نتواند با مرثیه و بقیه ی عزادارن ، هماهنگ باشد

هرگز نخواهد توانست وارد فضای حزن و اندوه خاص کرب زنی شود.

../.:در حقیقت ، قسمت پایانی نوشته ، بیان و درخواستی بود

 از عزیزانی که وارد این این دسته ی عزاداری می شوند و خواهد شد!

به گمانم روزی برسد که این شرط اجرا شود!

../..: تاریخچه و فلسفه ی کرب زنی را در آنده ، به طور خلاصه خواهید دید!